A teraz po Polsku:
NA POCZĄTEK
Tak, na początek chce zaznaczyć, że jestem zawiedziony. Nie występem, w końcu to był YES. Jestem zawiedziony setlistą, ale o tym za chwilę. Najpierw o występie i Spodku.
SPODEK
Yes wystąpiło w Spodku do tej pory dwukrotnie: w 1998 roku podczas trasy Open Your Eyes i w 2001 podczas trasy YesSymphonic. Oba koncerty były wyprzedane, a każdy oklaskiwało około 7000 widzów. Tym razem wybór był conajmniej nietrafiony. Można było zdecydować się na mniejszą salę gdyż tym razem na koncert przyszło około 2000 osób, a przewidywania organizatora nie były większe niż 3000. Miejsca na górnych trybunach oraz po bokach na dolnych wcale nie trafiły do sprzedaży. Jest kilka miejsc na południu Polski, które lepiej nadawałyby się na ten koncert.
MUZYCY
Każdy z osobna, od najsłabszego ogniwa do gwiazdy wieczoru.
ALAN WHITE
Dla mnie wypadł najsłabiej z całego zespołu, ale być może mam takie wrażenie bo widziałem Alana w 2003 i 2004 roku, kiedy był bardzo dynamiczny. W piątek był dość statyczny, nawet solo perkusyjne nie było nadzwyczajne, szczególnie w porównaniu z Carlem Palmerem, którego widziałem w kwietniu tego roku. Przykro mi to mówić, ale wydaje mi się, że Alan zestarzał się najbardziej ze wszystkich (oczywiście pod względem muzycznym) w ciągu tych 5 lat. Ciągle jest bardzo oddany temu co robi, ale już nie jest taki jaki był.
OLIVER WAKEMAN
Wydawał się być jeszcze mniej zaangażowany niż zwykł być jego ojciec. Nie podobały mi się jego brzmienia, były zbyt metaliczne i sztuczne, ale grał dobrze. Wygląda tak jak Rick w latach 70-tych. Po prostu jest młodszą kopią.
CHRIS SQUIRE
Wspaniały i energetyczny występ Chrisa. Ale. Niestety jest jedno ale. Wygląda na to, że to właśnie Chris był powodem mojego rozczarowania względem setlisty, przynajmniej tego największego. Pod koniec koncertu, po Roundabout, gdy kłaniali się po raz ostatni, Chris ledwo stał i musiał opierać się o Olivera. Gdy wyszedłem i zobaczyłem karetkę i jej ekipę będącą w gotowości z noszami obawiałem się najgorszego, ale wygląda na to, że Chris tylko trochę za dużo wypił. A co do występu - było jak zwykle. Siedziałem przed głośnikiem basowym, więc jak Chris używał swoich pedałów basowych świat wokół mnie drżał. Udowodnił też, że świetnie śpiewa! Jako całość bardzo dobry występ Chrisa.
BENOIT DAVID
Wygląda jak Jon, śpiewa jak Jon, gra na gitarze jak Jon ale Jonem nie jest. Był bardzo energetyczny i nawet próbował mówić, a właściwie czytać, po polsku. Nawet nieźle mu to wychodziło a jego zapowiedź "Następna piosenka nazywa się Onward" została przyjęta gromkimi oklaskami. Benoit był bardzo żywy, tańczył przez cały czas, a nawet kilkakrotnie wskoczył na głośniki ustawione przed sceną. Ma świetny głos i naprwdę nie mogę się doczekać nowej płyty z nim jako wokalistą. Dobrze by było, gdyby mógł zaśpiewać coś, co było napisane dla niego. Kilkakrotnie pomylił tekst, ale nie było to nic co by przeszkadzało. Głównym problemem z Benoit jest jego przeciętny kontakt z publicznością, przynajmniej takie odniosłem wrażenie. Na początku koncertu jeszcze próbował, ale później już raczej milczał między utworami. Mimo wszystko lubię go i mogę spokojnie zaakceptować jako nowego wokalistę.
STEVE HOWE
Gwiazda wieczoru! Ten człowiek przeżywa kolejną młodość! Był tak żywy i energatyczny! Wspaniałę solówki, świetny kontakt z publicznością, pomimo że używał do tego tylko gestów i muzyki. Steve był w bardzo zabawowym nastroju, często wychodził na brzeg sceny i robił różne sztuczki z gitarą. Tym razem bez gry zębami, ale nie spodziewałem się Steve'a szczerzącego się w uśmiechu na scenie. Ten facet daje czadu! Tak jest. Wielu współczesnych gitarzystów rockowych powinno nauczyć się z piątkowego zespołu jak zachowywać się na scenie. A czy ktoś spodziewałby się zobaczyć Steve'a bez gitary? Ja się nie spodziewałem. Jest widok tak niesamowity jak i pocieszny. Steve nie bardzo wiedział co zrobić z rękoma, więc w pewnym momencie zaczął dyrygować zespołem! Z pewnością był gwiazdą wieczoru i spowodował, że pomimo zawodu z setlistą ten koncert był wspaniały!
WYSTĘP
Ogólnie bardzo dobry koncert, bardzo żywy. Widać było, że panom z YES chce się jeszcze występować. Głównym problemem jest to, że był on o około pół godziny krótszy niż koncerty podczas pierwszej części trasy amerykańskiej. Szkoda bo wydaje mi się, że dwudziestominutowa przerwa w środku dłuższego występu byłaby lepsza niż szaleńcze granie przez 2 godziny i 10 minut bez żadnych przerw.
SETLISTA
Mniej więcej identyczna z tą w Ołomuńcu w Czechach:
Firebird Suite
Siberian Khatru
I've Seen All Good People
Tempus Fugit
Onward
Astral Traveller (plus solo Alana White'a)
And You And I
Yours Is No Disgrace
Steve Howe Solo (Mood For A Day/In The Course Of The Day)
Owner Of A Lonely Heart
Machine Messiah
South Side Of The Sky
Heart Of The Sunrise
---
Roundabout (bis)
Po pierwsze nie było Close To The Edge i Parallels. Bardzo liczyłem chociaż na CTTE ponieważ był grany podczas pierwszej części trasy amerykańskiej. Z drugiej strony można się było tego spodziewać. Największym zawodem był tylko jeden bis. Bardzo możliwe, że powodem było to, że Chris był już naprawdę zmęczony (lub nieco wstawiony) albo z powodu beznadziejnego pomysłu ustawienia krzesełek na płycie. Nie powinno się siedzieć podczas koncertu rockowego. Jakeś najlepsze punkty koncertu? Mam znowu wymienić setlistę? Na pewno Yours Is No Disgrace, oba utwory z Drama, Owner Of A Lonely Heart (tak jest!) i tak naprawdę każdy utwór zawierający najmniejszy fragment solówki Steve'a. Osobiście wolałbym zamiast I've Seen All Good People usłyszeć Parallels lub coś innego oraz żeby Yours Is No Disgrace zostało zagrane na początku, ale tak jak było też było świetnie.
PUBLICZNOŚĆ
Znacznie cieplej przyjęła zespół w 2003 i 2004 roku. Jak już wspomniałem, sala była zbyt duża jak na tegoroczną trasę. Dodatkowo te siedzenia na płycie. W końcu podczas Roundabouta wszyscy wstali ale owacji na stojąco zbyt wiele nie było. Jestem trochę zawiedziony polską publicznością, która zazwyczaj reaguje znacznie bardziej żywiołowo. Nowi członkowie zespołu zostali przyjęci bardzo dobrze a gdy Benoit zaczął mówić, a właściwie czytać, po polsku dostał głośne brawa.
PODSUMOWANIE
Chcemy więcej! Mam nadzieję, że album wyjdzie szybko i że trasa promocyjna rozpocznie się tym razem w Europie. No i oczywiście mam nadzieję, że nie ominą Polski i tym razem. Może teraz w Warszawie, Poznaniu albo chociaż we Wrocławiu? Jest w Polsce kilka sal lepszych na koncert dla dwóch, trzech tysięcy ludzi. Ogólnie rzecz biorąc, pomimo wszystkich zawodów jakich doświadczyłem w Katowicach, było świetnie. TO W KOŃCU BYŁ YES!
